Kar İzlenimleri yazısına yapılan yorumlar

Yazar: Murat Zaralı

Murat Zaralı — Mon, 23 Dec 2013 21:19:33 +0000

Galiba herkes aynı yerde kaybetmiş çocuk ruhunu :p

Bermuda Şeytan Üçgeni: Servis – Metrobüs – İşe Yetişme :(

Yazar: Gözde

Gözde — Mon, 23 Dec 2013 21:05:59 +0000

Kar yağdı bitti her yer buz oldu eridi ve yazını okuduğum zaman kar yağdığının farkına vardım. Ozanın dedği gibi votka etkisi değil, Levent gibi antalyada da değilim. Dolu dolu kar yağan Ankaradayım. Çocukken kar yağışı ile biriken kara ilk basan olmak için sokak kedileri ile yarışırdım. Şimdi gerçek halini farketmedim bile ama itiraf ediyorum sosyal medya üzerinden kar yağışında eğleniomuş gibi yapan yada gerçekten eğlenen arkadaşlarımın fotograflarına, dışarıyı algılamadan sanki kumsal fotograflarıymışcasına baktım :) Kar yağınca altında durup saygı duruşunda bulunacağım yeni yılın ilk canlı kardanbayanı olarak :) Aa bu arada çocuk ruhum sanırım istanbul sokaklarında servis metrobüs işe yetişme arasında bi yerlerde kayboldu.

Yazar: Neslihan

Neslihan — Thu, 12 Dec 2013 22:18:51 +0000

Yorum yazmak icin aksam is cikisini bekledim.bizim blogun onundeki araclarda hala kar vardi ve biri fitili atesledi kartopu savasini baslatti.servise yetismek icin kosturanlardan kimi off cocuk cocuk seyler soylendi kimi kari elinde sikistirip etrafinda atacagi kisiye bakiniyordu :) bu sehirde yasamak gercekten zor bircok seyi yapmaz olduk bende kartopu oynayanlardan degil servise yetismek icin kosturanlardandim :l

Yazar: Levent Kılcan

Levent Kılcan — Thu, 12 Dec 2013 16:31:20 +0000

Kartopundan konu votkaya geldi. rusya’da mıyız arkadaş :) hadi yazmayı bırakın da kartopu oynayın azcık. Biz napalım Antalya’ya kar bile yağmaz. Sıkıyorsa bu soğukta dışarı çık.

Yazar: Murat Zaralı

Murat Zaralı — Thu, 12 Dec 2013 12:40:16 +0000

Ozan o laf öyle değildi ama neyse :p

Yazar: Ozan

Ozan — Thu, 12 Dec 2013 12:30:58 +0000

Kötü hayat yoktur, az vokta vardır

Yazar: Uğur Coşkun

Uğur Coşkun — Thu, 12 Dec 2013 12:18:24 +0000

Yazı ve yazılanlar çok hoş gerçekten. Özellikle Mesut Bey’in yazdıklarına tamamen katılıyorum. Aslında sorunun bir yandan da büyüdüğümüz ya da yaşadığımız yer olduğunu düşünmüyorum. Her türlü ankette mutlu çıkan memleketimizin gerçekte mutlu olmadığını, her gün çıkan 3. sayfa haberlerinden ve haber niteliği taşımayıp o sayfalara çıkmayan daha binlerce olaydan anlayabiliriz. Son şu kadar senedir diyince illa siyasi bir anlam çıkıyor o yüzden “uzunca bir süredir” ülke olarak büyük bir kısmımızın mutsuz olduğumuzu düşünüyorum. Bunu örnekleriyle açıklamak mümkün. Ayrıca Levent’in bahsettiği gibi teknolojiyi her tarafımıza sokuşturup gerekli şekilde kullanmayıp da kartopu oynamak yerine kartopu oynarmışcasına instagram fotosu paylaşma hastalığı da mevzunun diğer bir yüzü. Ancak ben yine de dün akşam mahallemizdeki parkta saklanıp birbirlerine kartopu fırlatan çocuk ve gençleri görünce içim güldü. Son olarak şahsi kanaatim her ne olursa olsun kar yağdığında kartopumuzu yapıp önümüzdeki arkadaşımızı münasip gördüğümüz bir yerinden vurmalıyız :)

Yazar: Murat Zaralı

Murat Zaralı — Thu, 12 Dec 2013 11:51:32 +0000

Harbiden Cenk, iyi söyledin onu.

Tadını çıkartarak kartopu oynamak için Vali izni beklemek aksi taktirde tıpış tıpış işe gitmek ne acı :(

Yazar: CENK

CENK — Thu, 12 Dec 2013 11:44:47 +0000

“Ne ara bu kadar zalim olduk? Ne ara çocuk ruhumuzu kaybettik?”

kapitalizmin yıkıcı etkisi böyle oluyor Muratcım.

Yazar: Mesut Tastekin

Mesut Tastekin — Thu, 12 Dec 2013 10:05:54 +0000

Gercekten harika bir yazi.E tabii…ormanlik alan disinda kalan, 294.960 hektarlik alanda gun icinde neredeyse 20 milyon insanin yasadigi bu plansiz, altyapisiz sehirde yasayanlar bu sehrin kalabaligi, kirliligi, gurultusu ve sorunlariyla bogusmaktan cocukluk duygulardan ziyade daha nice duygulardan yoksun yasadiklarinin farkinda bile degiller.

Yazar: Kaan Gürler

Kaan Gürler — Thu, 12 Dec 2013 09:54:23 +0000

Kusura bakmayın, ilk yorumumda bir sürü yazım hatası farkettim, aceleyle yazdım ama şimdi gitmem gerekiyor. Malum hayat hiç beklemiyor.

Yazar: Kaan Gürler

Kaan Gürler — Thu, 12 Dec 2013 09:49:56 +0000

Günlük hayat çok hızlı geçiyor. Artık duramıyorum. Devamlı yapacak işlerim var, yapılacak şeyler var. Kalk çalış, oyun oyna, dizi izle, film izle, şuraya git. Ve bunlar sanki Sims oynarmışım gibi artık görev haline gelmiş durumda. Hayata durup bakabilmeyi şehir engelliyor. Mesela şu anda bu yorum okurken durun bekleyin etrafınıza bakın, sorun kendinize ben neredeyim, ne yapıyorum diye. Nefes alışınızı dinleyin. İşte çocukken, şehir bizi daha almamışken karı, oyunu, kardan adamı görebiliyorduk. Fakat şimdi bir sorun görüyoruz arabanın üzerinde. Çocuklar hala görüyor. Düşünün çocukların görebildiğini farkedebilmek için bile bakmak gerekiyor. Yazıda kesinlikle şehir vurgusu çok doğru. Bizi bu hale getiren şehir, tüketim toplumu olmamız getiriyor. Sorun budur bence. Ne yapmak gerekiyor peki? Çözüm basit, kendimi tekrardan görmeye çalıştırmalıyız. Bunun için de insanlardan güç alıp birbirimizi teşvik etmeliyiz. Mesela dinler sosyallik gücünü çok iyi kullanırlar. (cami, kilise vb. gibi) Bence bu sorunu çözer.

Yazar: Murat Zaralı

Murat Zaralı — Thu, 12 Dec 2013 08:37:00 +0000

Bu arada Mehmet Yalçınkaya’nın daha sonra yayınlarım diyip unuttuğum bol karlı Finlandiya’ya göçme yazısı geldi aklıma :)

Finnish Staylaa, ben geldim :) http://mehmetylcnky.blogspot.fi/2013/03/finnish-staylaa-ben-geldim.html

“İstanbul’dan saat 08:50 de kalkan THY uçağı 12:30’da Vantaa Havalimanı’na indiğinde gördüğüm ilk manzara karlarla kaplı bir yüzey oldu, ha bir de sanırım ikinci dünya savaşından kalma eski bir Douglas DC3… veee ilk soru “nereye geldim abi ben??” Karla kaplı alanı görünce acaba dışarısı kaç derecedir diye düşünmeye başlamıştım ki, düşünmeme gerek kalmadan kapıdan yüzüme çarpan soğuk beni bi kendime getirdi.”

Yazar: Murat Zaralı

Murat Zaralı — Thu, 12 Dec 2013 08:31:26 +0000

Özlem güzel bir başka noktaya parmak basmışsın :)

3 ay köy yolu kapanan insanların yaşadığı bir ülkede bizim bu yaptığımıza ne denir di mi? :(

Yazar: Levent Kılcan

Levent Kılcan — Thu, 12 Dec 2013 08:30:06 +0000

bir süredir farkediyorum ki biz kartopu oynamak yerine oynarmış gibi yapıp fotoğraf çektirip sosyal medya?’ya ekleyen, ya da bir kaza bile olduğunda yardım etmek yerine görüntü almayı tercih eden bir toplum olduk.(sen sanki yapmıyor musun demeyin, elimden geldiğince dikkat ediyorum)
bu teknoloji bizi bozuyor, bizi aslında eski canlılığımızdan uzaklaştırıyor gibi hissediyorum.

Yazar: Ozlem Birgülen

Ozlem Birgülen — Thu, 12 Dec 2013 08:28:00 +0000

Dün sabah ben de aynı karamsar hava idim, akşam Harbiye de gideceğim tiyatroya gidip gitmemekte kararsız kalmıştım. Arkadaşlarla bayağı bir yol müzakeresi yaptıktan sonra gitmeye karar verdik. Herkes tahmininden erken geldi. Yollar öyle açıktı ki eve gittiğim sürede Taksim’e vardım. Oyunun oynanacağı Muhsin Ertugrul sahnesi tamamiyle dolu idi… Ayrıca Taksim’de kar çok güzel yağıyordu :) Pek korkmamak lazımmış onu anladık…

Yazar: Murat Zaralı

Murat Zaralı — Thu, 12 Dec 2013 08:24:04 +0000

Levent’im büyüksün çok güzel bir tespit. İşte o kıvılcım neden hepimizin içinde değil de sadece birkaç kişinin içinde kalıyor onu sorguluyorum.

Oysa çocukken öyle mi? Kartopu savaşına balkondan katılıp sonra son hız aşağıya bir solukta inmeleri hatırlıyorum. O zamanlar kartopu savaşını kimsenin başlatmasına gerek yoktu o hep oradaydı :p

Yazar: Levent Kılcan

Levent Kılcan — Thu, 12 Dec 2013 08:19:41 +0000

Antalya dedin geldim :)
yaşadığmız şehir, yaşadığımız hayat ve beraber vakit geçirdiğimiz insanlar hepsi birden etkili sanırım. (zaten geriye bir şey de kalmadı)
ama şöyle düşün. Tam sen onu temizlerken kafana bir kar topu gelse, dönüp temizlemeye mi devam edersin yoksa temizliyor gibi yapıp, bir kartopu hazırlayıp atmaya mı çalışırdın.
Bence sen de yapardın. Ya da bu öğlen dışarı çıktığınızda birisi bir saldırı:) yapsa yok ben oynamam demezsin.
Sanırım bazı şeyler için hep birbirimizden bir kıvılcım bekliyoruz.