Süper Aktif

2011 yılını bitirdiğimiz yeni yılın ilk günlerinde, kendime koyduğum hedeflerden birisi de bu sene daha fazla kitap okuyabilmek.

Buradan yola çıkarak geçtiğimiz yılın bir özeleştirisini yaptığımda okuduğum kitap sayısının bir elin beş parmağını geçmediğini üzülerek farkettim, yine de bu felaketten bir hayır çıkarmı diye düşününce bu yaz okuduğum Peyami Safa’nın Fatih Harbiye romanı hakkındaki notlarımı paylaşmak istedim.

Bu yıl ayrıca çok paylaşımcı olacağım bu da başka bir hedef.

Öncelikle yazarı hepimiz tanıyor olsak da kısacık kendisinden bahsetmek isterim;

(d. 1899, İstanbul – ö. 15 Haziran 1961), Türk hikâye ve romancısı. Aslında onu tanıdığımız ve belki de fikir sahibi olduğumuz en popüler romanı bir hastanın psikolojisini anlattığı otobiyografik romanı olan Dokuzuncu Hariciye Koğuşu’dur ve bu roman’ı Nazım Hikmet’e ithaf ettmiştir.

Kitabı okurken henüz çocuk olduğum dönemlerde izlediğim siyah beyaz yeşilçam filmlerini hatırlamadım desem yalan söylemiş olurum. Kitabı okudukça bir dönemin Türk film senaryolarının bu kitaptan bir hayli beslenmiş olduğunu farkettim.

Kitabın konusu (okumak isteyenlerin hevesini kaçırmamak adına çok kısaca ve detaysızca anlatmaya çalışacağım ) 1930′lu yıllar İstanbul’u. Yer kitabın adından anlaşılacağı üzere Fatih ve Harbiye ve bu iki mekan arasında kalmış genç bir kızın seçimidir.

Kitapta; Fatih Şarkı, Harbiye ise Garpı temsil eder. Bu iki yer birer sevgiliyi de temsil etmektedir. Kitabın yazıldığı tarih ile günümüz arasında, insan ilişkileri ve kültürel arada kalmışlığın 80 yıldan fazladır hiç değişmediği çok rahat gözlemlenebilir.

itap arada kalan ve kimlik çatışmasını henüz çözememiş ve bir seçim yapmak, karar vermek zorunda olan insanları anlatırken dönemin toplumsal bakışını, insan psikolojisini ve bütün bunlar arasında yaşanan aşk ve bir baba kız ilişkisini de bana göre çok güzel ele almış.

Kitap okuması keyifli, sayfalarca olmaması nedeni ile de okuması sıkmayan bir kitap olup, tüm kitap severlere tavsiye edilir.